به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «سفیر هراز» و به نقل از «بلاغ»؛ در دیار علویان مردم زحمتکش و کشاورزان پرتلاش که زندگیشان با برکت خاک و آسمان گره خورده است، سنتهای ویژهای را در پاسداشت این امام همام به جای میآورند.
این گزارش سفری است به قلب مازندران تا با روح حاکم بر این ایام و رسوم معنوی که ریشه در اعماق فرهنگ منطقه دارد، بیشتر آشنا شویم. روایتی از ارادت، نذر و شکرگزاری که از شالیزار تا حرم رضوی، معنایی ژرف مییابد.
دیار علویان مهد عشق به اهل بیت (ع)
سید امیر حسینی کارشناس دینی در گفتگو با خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «بلاغ» با اشاره به اینکه مردم مازندران ارادت خاصی به امام رضا (ع) دارند، اظهار داشت: این ارادت ریشه در تاریخ و فرهنگ این سرزمین دارد؛ دیار علویان همیشه مهد تشیع و عشق به اهل بیت بوده است. نذر کردن در این ایام نه تنها یک عمل مذهبی صرف، بلکه بخشی جداییناپذیر از هویت فرهنگی مردم این خطه است که نسل به نسل منتقل شده و در تار و پود زندگی اجتماعی آنها تنیده شده است.
وی افزود: این نذرها اشکال گوناگونی دارند؛ از قربانی کردن گوسفند و توزیع گوشت بین نیازمندان گرفته تا پخت نذریهای سنتی و اطعام دستههای عزاداری و زائران. هر نذری که ادا میشود، حامل دعایی برای سلامتی، رزق و روزی حلال و برآورده شدن حاجات است، و مردم با قلبی آکنده از امید به این نذورات توسل میجویند.
این کارشناس دینی ادامه داد: اعتقاد بر این است که توسل به امام رضا (ع) در ایام ولادت ایشان، اثرگذاری بیشتری دارد. بسیاری از خانوادهها، حتی اگر در شرایط اقتصادی سختی باشند، تلاش میکنند تا به سهم خود نذری ادا کنند؛ این نشاندهنده عمق باور و اهمیت این سنت در میان مردم است.
حسینی خاطرنشان کرد: علاوه بر نذورات مالی و غذایی، نذر خدمت و نذر صلوات نیز بسیار رایج است. برخی در حرم رضوی به صورت افتخاری خادم میشوند و برخی دیگر با ختم صلوات، حاجات خود را از خداوند و به واسطه این امام رئوف طلب میکنند. این تنوع در نذر، نشاندهنده گستردگی دایره توسل و اطمینان مردم به شفاعت ایشان است.
این استاد حوزه و دانشگاه در پایان یادآور شد: در نهایت، باید گفت که این سنتها صرفاً یک رسم مذهبی نیستند، بلکه عاملی برای همبستگی اجتماعی و تقویت پیوندهای انسانی در جامعه مازندران به شمار میروند. مردم در کنار هم در این نذورات شریک میشوند، به یکدیگر کمک میکنند و این روحیه همکاری و همدلی، خود هدیهای ارزشمند در کنار برکات معنوی است که از امام رضا (ع) طلب میکنند.
پیوند عمیق دسترنج کشاورزان مازندران با عطرِ حرم امام رضا (ع)
رضا عباسی کشاورز مازندرانی ساکن محمودآباد در گفتگو با خبرنگار بلاغ از سنتهای قدیمی نذر و ارادت مردم منطقه به امام رضا (ع) گفت؛ سنتهایی که به گفته او از کودکی در خانوادهشان با جدیت منتقل شده و هنوز هم در زندگی روزمره نقش پررنگی دارد.
وی توضیح داد: «نذر برای شروع کار برنج» در میان کشاورزان مازندرانی از باورهای ریشهدار به شمار میرود. خانوادهها پیش از آغاز کاشت، بخشی از نیت و تلاش سال را با نذر گره میزدند تا هم کار کشاورزی برکت بگیرد و هم حاجت دل در سایه عنایت امام رضا (ع) برآورده شود.
این کشاورز مازندرانی با اشاره به رسم رفتن به مشهد در گذشته، افزود: پدرانشان با نیت خالص به سمت حرم حرکت میکردند و خیلیها، پیاده مسیر را طی میکردند تا شکرانه یک سال زحمت و نذرشان را در حرم ادا کنند. امروز هم اگر امکان سفر پیاده یا رفتن به مشهد فراهم نباشد، نذر همچنان حفظ و در قالبهای دیگر ادا میشود.
عباسی در پایان تاکید کرد که نذر در نگاه مردم مازندران صرفاً یک رسم نیست؛ بلکه پیوند ایمان، امید، همبستگی خانوادگی و احترام به سنتهای نسلهای قبل است؛ سنتهایی که در فصل کاشت و در ایام ولادت امام رضا (ع) رنگ و بوی تازهتری میگیرند.
به گزارش بلاغ؛ ارادت مازندرانیها پنجرهای به سوی دنیایی از معنا گشود که در آن، سنتهای کهن با زندگی مدرن در هم آمیختهاند. این سنتها، که شاید در نگاه اول ساده به نظر برسند، نقش مهمی در تقویت همبستگی، ترویج فرهنگ ایثار و شکرگزاری، و انتقال ارزشهای معنوی به نسلهای آینده ایفا میکنند.
در دنیایی که سرعت تغییرات گاهی ما را از ریشههایمان دور میکند، این باورها و رسوم، چون لنگری محکم، ما را به اصالتها و فضایل اخلاقی پیوند میدهند. داستان رضا عباسی کشاورز مازندرانی و دیگر مردم این دیار، یادآور میشود که چگونه میتوان در دل مشغلههای روزمره و سختیهای معیشت، با تمسک به عشق و ارادت به اهل بیت (ع)، مسیر زندگی را پربارتر و معنادارتر ساخت. این ارادت، نه تنها برکت را به کشت و کارشان میآورد، بلکه به زندگیشان نیز طراوت و حلاوتی معنوی میبخشد.
گزارش: بهناز مقدس
انتهای خبر/
