به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «سفیر هراز»؛ جامعه ای که در آن حیات معنوی و توحیدی موج میزند، در وقت یورش دشمنان بد اندیش و ددمنش نبرد را یک کنش الهی و تسلیم را یک واکنش شیطانی می داند.
به فرمودۀ حضرت امیر علی علیه السلام در نهج البلاغه ستیز با دشمن نه یک آتش سیه بختانه که دری از درهای بهشت است که خدای سبحان آن را سکوی اعتلا و لباس تقوای دوستارانش قرار داده و وجودش را برای عزت، امنیت و حفاظت کیان اسلامی سپری مستحکم و زرهای مطمئن دانسته است.
(إِنَّ الْجِهَادَ بَابٌ مِنْ أَبْوَابِ الْجَنَّهِ فَتَحَهُ اللَّهُ لِخَاصَّهِ أَوْلِیَائِهِ هُوَ لِبَاسُ التَّقْوَى و دِرْعُ اللَّهِ الْحَصِینَهُ و جُنَّتُهُ الْوَثِیقَهُ) ریشۀ این کنش الهی در برابر هجوم خصمانۀ شیاطین وجود دو ویژگی متعالی در نهاد جامعۀ معنوی است: یکی دیانت قلبی و دیگری غیرت ملی. (أَمَا دِینٌ یَجْمَعُکُمْ وَ لَا حَمِیَّهَ تُحْمِشُکُمْ؟) امروز در ایران در دریای تلاش مقتدرانۀ نیروهای مسلح و حضور پرشور مردمی این حیات الهی دمادم موج میزند و این دیانت و غیرت به نحوی پرفروغ تجلی میکند که همۀ اینها خبر از سلامت معنوی ایران اسلامی میدهند.
اما به فرمودۀ مولای ما، در این دنیای دون کسانی هستند که از روی بیماری معنوی از جهاد در راه خدا روی برمیگردانند و در وقت کارزار دم فرومیبندد و زمرمۀ تسلیم سر میدهند.
اینان کسانی هستند که از تدبیر جامعه در عرصۀ امنیت جامعه عاجزند و از حمایت خدای سبحان بیبهره؛ کسانی که با تسلیم لباس ذلت و ناامنی بر تن میپوشند و رنج و گرفتاری و فروپاشی را برای مردم و جامعۀ خود رقم میزنند.
بلکه در برابر خواسته های دشمنان پست سر فرود آورده، وطن فروشنانه خاک سرزمین خود را به آنان میفروشند و جان و ناموس مردم را به حراج می گذارند. ننگ بر آنان باد. نمیدانیم اینان از کدام قماشند که چنین با ددمنشان همنوا می شوند.
(فَمَنْ تَرَکَهُ رَغْبَهً عَنْهُ أَلْبَسَهُ اللَّهُ ثَوْبَ الذُّلِّ وَ شَمِلَهُ الْبَلَاءُ) آنان ذلت و پستی خود و جامعه را زیر چکمۀ دشمن مینهند و مُهر بلاهت و بیخردی را بر دل خویش و جامعهشان میزنند و بی آن که بتوانند برای برون رفت از چیرگی ستمگرانۀ دشمن چارهای بیاندیشند، ذلت و بلاهت را به عنوان نشانههای بیماری معنوی فردی و اجتماعی بر پیشانی جامعه حکاکی میکنند.
به فرمودۀ مولای ما اینان به درد دیاثت سیاسی و اجتماعی مبتلا هستند. (وَ دُیِّثَ بِالصَّغَارِ وَ الْقَمَاءَهِ وَ ضُرِبَ عَلَى قَلْبِهِ بِالْإِسْهَابِ) واکنش دون همتانۀ این بیماران جامعه را به سوی نابودی، فروپاشی، ویرانی و آشفتگی سوق میدهد و با این گام، حق و عدالت و انصاف را از خود دور میسازند و شایستگی خود را برای هر نوع مسئولیت و مدیریت از بین میبرند. (وَ أُدِیلَ الْحَقُّ مِنْهُ بِتَضْیِیعِ الْجِهَادِ وَ سِیمَ الْخَسْفَ وَ مُنِعَ النَّصَفَ)
بنابراین در این روزگار نبرد باید چو فردوسی زمزمه سر دهیم که:
همه یک دلانند یزدان شناس به نیکی ندارند از بد هراس
همه روی یکسر بجنگ آوریم جهان بر بد اندیش تنگ آوریم
ز بهر بر و بوم و پیوند خویش زن و کودک و خرد و فرزند خویش
همه سر به سر تن به کشتن دهیم از آن به که کشور به دشمن دهیم
نوشتاری از حجت الاسلام دکتر علی فضلی مدیر گروه عرفان و معنویت پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی
