رمضان؛ مدرسه خودسازی
رمضان؛ مدرسه خودسازی
ماه مبارک رمضان صرفاً یک مناسک تقویمی یا تغییر در عادت‌های غذایی نیست، بلکه یک کارگاه تربیتی تمام‌عیار برای انسان‌سازی و فرصتی برای بازگشت به خویشتن خویش است.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «سفیر هراز» و به نقل از «بلاغ»، علی اکبر زارعیان| از منظر عرفانی و تربیتی، رمضان تنها ماه ترک خوردن و آشامیدن نیست، بلکه ماه «انقطاع الی‌الله» و رهایی از تعلقات مادی است. بر اساس دیدگاه اندیشمندان اسلامی، از جمله امام خمینی(ره)، روزه‌دار واقعی کسی است که چشم، گوش و زبان خود را نیز از معاصی بازدارد و صفات زشت شیطانی را از دل بیرون کند.

این ماه، بهترین ریاضت شرعی برای رهایی از حجاب‌های ظلمانی و رسیدن به گنجینه عظمت الهی تلقی می‌شود. سیره عملی در این ماه مبارک بر تلاوت مستمر قرآن و برپایی نماز جماعت با نوافل و تعقیبات تأکید دارد؛ عباداتی که حتی در سخت‌ترین شرایط از آن فروگذار نمی‌شود.

این نگاه عمیق، رمضان را به فرصتی برای ترمیم زخم‌های پنهان و آشتی با خویشتن تبدیل می‌کند. روزه‌دار با هر بار مقاومت در برابر خواهش‌های نفسانی، قدمی به‌سوی نسخه برتر خود برمی‌دارد و روح را برای دریافت نور الهی آماده می‌سازد.

شب قدر؛ آغاز سال نو معنوی

نقطه اوج این مسیر تربیتی، شب‌های قدر است که به تعبیر رهبر معظم انقلاب، «آغاز سال نو برای انسان مؤمن» محسوب می‌شود؛ شبی که انسان وارد یک حیات نو و ولادت تازه می‌گردد. با استناد به آیه «لیله‌القدر خیر من الف شهر» (شب قدر بهتر از هزار ماه است)، تأکید می‌شود که این شب برای کسی از هزار ماه بهتر است که دقایق آن را قدر بداند و از آن برای عروج معنوی خود استفاده کند.

فلسفه احیاء در این شب‌ها، فرصتی برای دعا و توسل است. دعا به‌عنوان «مغز عبادت» و وسیله‌ای برای تطهیر روح معرفی می‌شود. در این شب‌ها باید با خدا حرف زد، خواسته‌ها را با او در میان گذاشت و از او عذرخواهی کرد؛ چراکه در قیامت دیگر اجازه عذرخواهی نخواهد بود.

تلاقی قرآن و عترت در شب قدر

شب قدر تنها شب نزول قرآن نیست، بلکه شب ولایت نیز هست؛ شبی که ملائکه بر امام زمان(عج) نازل می‌شوند و سوره قدر پیوند ناگسستنی قرآن و اهل‌بیت(ع) را نمایان می‌سازد. در این شب، توصیه شده است که دل‌ها با مقام والای امیرالمؤمنین علی(ع) آشنا شود و از ایشان به‌عنوان برجسته‌ترین الگوی بندگی درس گرفته شود.

از دیدگاه عرفانی، شب قدر تجلی‌گاه اسم اعظم الهی و شب جمع میان قرآن مکتوب و قرآن حقیقی (اهل‌بیت) است. به‌همین دلیل است که در این شب، هم باید با قرآن انس گرفت و هم به‌وجود مقدس ولی‌عصر(عج) توجه ویژه داشت.

امید به آینده در پرتو قدرشناسی

شب قدر، شب نوشتن دوباره و پاک کردن صفحه سیاه‌شده با اشک توبه است. با نگاه امیدوارکننده به آینده، در این شب باید برای مسائل خود، کشور، مسلمین و جهان اسلام دعا کرد و از خداوند تقدیری سرشار از برکت و آرامش طلبید. در لیله‌القدر، قلم تقدیر الهی برای کشور عزیز و آحاد ملت ما تقدیری آن‌چنان که شایسته مردم مؤمن است، رقم می‌زند.

اگر انسان بتواند از این فرصت استفاده کند، رمضان برایش به نقطه عطفی تبدیل می‌شود که تا پایان سال اثرش باقی می‌ماند. آنچه در پایان این ماه می‌ماند، نه فقط خاطره روزه‌داری، بلکه روحی سبک‌شده و دلی روشن است که یک قدم به حقیقت نزدیک‌تر شده است.

رمضان و شب‌های قدر، پیام روشنی برای انسان دارد: او می‌تواند با اراده‌ای راسخ و توبه‌ای صادق، آینده خود را دگرگون سازد. این ماه، مدرسه خودسازی و شب قدر، معراج مؤمن است؛ فرصتی برای بازنویسی سرنوشت و رقم‌زدن تقدیری سرشار از نور و رحمت.