به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «سفیر هراز» و به نقل از «بلاغ»؛ حجتالاسلام دکتر محمدجواد رودگر عضو هیأت علمی گروه عرفان و معنویت پژوهشگاه؛| امام شهید آیه الله العظمی خامنه ای (رض)، مظهر معرفت صائب و معنویت صادق، تجلی عرفان عملی اجتماعی_ تمدنی و سلوک صالح توحیدی و انقلابی بود. شخصیتی که سلوک الی الله را با تمام وجودش تجربه کرد و تجربه زیسته اش نشانگر سلوک انفسی، سیر باطنی، صیرورت و تصعید تکاملی بود.
او عارفی بود عابد و زاهد یعنی عرفان را تجلیگاه جمع سالم عبادت، زهد و عرفان کرده و بنیاد طی مقامات معنوی و فتوحات غیبی قرار داد. اگر شیخ الرئیس ابن سینا در اشارات به تعریف عابد، زاهد و عارف و آنگاه به تببین تفاوت عبادت عابد، زهد زاهد و عبادت عارف و زهد عارف اهتمام ورزید، روشنگر این نکته هست که رابطه عرفان، عبادت و زهد در میان نسبت های چهارگانه، رابطه عام و خاص مطلق است و در نتیجه هر عارفی، عابد و زاهد نیز هست و عبادت و زهد او نیز از جنس عرفانی است و امام شهیدمان براساس شواهد زیستی و قرائن سلوکی در سبک زندگی و ارتباطاتی که با برخی از عالمان ربانی، سالکان توحیدی و عارفان صمدانی معاصر داشت، به یقین از عارفان عملی تمام عیار بود و عرفان او، عرفان قرین عقل لطیف و قلب سلیم، عرفان جامع، عرفان اجتماعی و جهادی، عرفان تمدنی و تمدن ساز بود.
سالک موحدی که سلوک و سیاست، سلوک و شهود، سلوک و صلابت، سلوک و عزت اجتماعی را درهم آمیخت و اهل خرد و خرابات، حامل عقل و عشق، صاحب کمال و کرامت بود.
آری آیه الله معظم خامنه ای شهید سلوک الی الله را با فقه و شریعت حقه پیوند زد و در تدبیر اجتماعی و سیاست ورزیدن و تمشیت امور امت اهل مراقبه در مرتبه اعلی و عبادت و بلکه عبودیت خالصانه، متعبدانه و متضرعانه بود. سالکی که اهل مناجات با قاضی الحاجات، ارتباط معنوی و باطنی با معبود و محبوب خویش و اهل اشک و آه بود. سالکی که بین تقوای فردی و اجتماعی پیوند عینی برقرار کرد و سلوک مجاهدانه و محبانه در همه عرصه ها داشت و از «حرکت جوهری اشتدادی» به «حرکت تجدد امثالی» و آنگاه «حرکت حبی» استعلای وجودی یافت و حول العرش مشغول بندگی عاشقانه شد.
آیه الله خامنه ای عزیز، امام سالکی بود که به مقام شهود نائل و از «درگاه الهی» به «بارگاه قرب ربوبی» دست یافت.
سالکی که «مقام محضر» را به «مقام حضور» تبدیل کرد و از «مقام ایمان» به «مقام احسان» و سپس «مقام ایقان» تصعید وجودی یافت.
سالکی که از اولیای الهی و دوستان راستان خدای سبحان بود و مراتب« علم الیقین»،« عین الیقین» و «حق الیقین» را طی کرده و به مرتبه«بردالیقین» رسید و ندای «ارجعی الی ربک» شنید و داخل بندگان خاص خدا شد و از این رهگذر با نفس مطمئنه وارد جنت ذات و بهشت دیدار با محبوب و معشوق سرمدی شد و به لقاء الله رسید. آن فقیه سالک توحبدی واقعا مصداق باهر و بارز « عاش سعیدا و مات سعیدا» بود.
او به حقیقت عارفی انقلابی، سالکی عادل در مقام فکرو فعل، عدالت ورز و عدالت گستر بود که با نظام سلطه، استکبار جهانی و رژیم غاصب صهیونی در افتاد و فلسفه اجتماعی تمدنی غرب اروپایی و آمریکایی را به چالش همه جانبه کشید.
عارفی که کرسی تدریس عرفان را در دو ساحت توحید وجودی و شهودی در متن زندگی اش متجلی ساخت و عرفان زندگی ساز، جامعه پرداز، جامع، جهانی و جهادی را با مولفه های توحیدی،عبودی و حبی، با شاخصه های عقلانی، اعتدالی، امامت مدار، سیاست محور، ارزش گروانه و مبارزه جویانه، عرفان معیار و معیار عرفان، سلوک سعادت بخش و حیات طیبه آفرین ابلاغ و شاهدبازار کرد تا سلوک صوفیانه عزلت پیشه انفعالی، معنویت کاذب انظلامی، عرفان خنثی و خموش و تخدیری را در بوته نقد تمام عیار قرار دهد.
به هر حال سیدالشهدای انقلاب و نظام اسلامی عرفان عملی و معنویت صادق در متن جامعه و امتداد اجتماعی سیر و سلوک الی الله را «کما هو حقه» متعین ساخت و تشخص بخشید.
