به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «سفیر هراز» و به نقل از «بلاغ»؛ حجت الاسلام علی فضلی در گفتگو با این پایگاه خبری، با اشاره به اینکه جوامع در سطوح مختلف اعم از مردم و مدیران، هنگام رویارویی با خطرهای ناگوار، دچار آسیب های اجتماعی، سیاسی، معنوی، فرهنگی و اقتصادی شده و در معرض فروپاشی قرار میگیرند، تأکید کرد: تاب آوری اجتماعی صرفاً تحمل سختی نیست، بلکه مجموعه ای از توانایی های فردی، اجتماعی و سازمانی همچون انعطاف و سازگاری با دشواری ها، تبدیل و تحول موقعیت ها، پیوند و همکاری اجتماعی، مقابله با تنش ها، تصمیمگیری و حل مسائل، مدیریت چالش ها، تداوم زندگی بحران زده و در نهایت بهبود و ترمیم زندگی ویران شده را شامل می شود.
وی افزود: در فرهنگ عرفانی اسلامی، تاب آوری اجتماعی در قالب ترکیبی از سه مقام «صبر، استقامت و توکل» معنا می یابد که به ترتیب نقش مدیریت هیجان و انسجام، پایداری بر ارزش ها و نیرومندسازی اراده ها، و خوشبینی راهبردی و امیدواری فعال را ایفا می کنند.
مدیر گروه عرفان و معنویت پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی با تعریف دقیق این سه مقام گفت: صبر به معنای نگهداشت نفس از بی تابی ها و آشفتگی ها در برابر تنگناهاست تا جامعه در بحرانهایی مانند جنگ، دچار آشفتگی روانی، طغیان و به مخاطره انداختن امنیت سیاسی-اجتماعی نشود و از پخش ویروس های ذهنی اضطراب در محیط جلوگیری کند. استقامت، پایداری و استحکام سازی اراده برای ثبات قدم در راه درست است که به ملت پایدار اجازه می دهد با محوریت ایمان، همبستگی خود را حفظ و در برابر تهاجم دشمنان ایستادگی کند. توکل نیز سپردن امور به مالک جهان و اعتماد به کفالت الهی است که در عین بهره برداری از اسباب مادی و سازماندهی مستحکم مدیریت ها، یأس اجتماعی را به امید فعال تبدیل کرده و از طریق دعا و استغاثه تتمیم می یابد.
فضلی برای تحقق تابآوری عارفانه اجتماعی، هشت گام عملیاتی را به شرح زیر برشمرد:
۱. تحلیل موقعیت های تلخ میدان نبرد بر اساس الهیات عرفانی جنگ؛
۲. ایجاد، حفظ و تقویت ارتباطات قلبی و معنوی در جامعه و سازمان ها؛
۳. فعالسازی شبکه های اجتماعی جهت انتقال داده های همدلانه و امیدبخش؛
۴. تبیین هدف های کوچک، میانه و عالی با تأکید بر نقش اهداف متعالی به عنوان سوخت تاب آوری؛
۵. آموزش و گسترش رفتار صبورانه جهت مدیریت هیجانها برای جلوگیری از واکنشهای انفجاری؛
۶. تدوین شاخصه های ارزیابی برای سنجش میزان صبر جمعی، استقامت اجتماعی و توکل جامعه و رصد آنها برای پیشگیری از آسیب ها، رفع چالش ها و تقویت عوامل رشد؛
۷. برافراشتن پرچم توحیدی برای تجمیع نیروهای متعهد فکری و عملیاتی در عبور از بحرانها و ترمیم موقعیتها؛
۸. ترویج و تعمیق اتکال الهی در برنامه ریزی ها جهت دوری از هرگونه آشفتگی عاطفی، مالی، سیاسی و اجتماعی.
این پژوهشگر عرفان اسلامی در پایان خاطرنشان کرد: با تحقق این اراده جمعی عرفانی، مدیران به قوت به حل مسائل و معضلات می پردازند و مردم نیز با قوت حمایت همه جانبه، دست هم یاری بر شانه مدیران می گذارند؛ بدین ترتیب به جای درماندگی جمعی، امید فعال ایجاد شده و جامعه از فروپاشی روانی و اجتماعی نجات مییابد.
انتهای پیام/
