به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «سفیر هراز» و به نقل از «بلاغ»؛ سید علی دریاباری مدیر کانون بسیج هنرمندان شهرستان آمل| تئاتر در ایران، میراثی جز خرد جمعی و ایستادگی نیست. از تعزیه که روایتگر حماسه کربلا و نماد مقاومت در برابر ظلم است، تا نقالی که دلاوری های رستم و پهلوانان ملی را زنده نگه داشته، نمایش همواره مرام نامه ی صبوری و پایداری این مردم بوده است. امروز که دشمنان با تکیه بر توطئه و زورگویی، خواب ناامنی در دل این مرزوبوم می پاشند و سالن های تئاتر را به اجبار به تعطیلی کشانده اند، هنرمندان تئاتر در همین شرایط سخت، با تکیه بر فرهنگ غنی این سرزمین، یادآور می شوند که ایرانیان در سخت ترین روزهای تاریخ نیز هرگز طعم شکست را نچشیده اند.
در روزهایی که رسانه های معاند می کوشند یأس و ناامیدی را به خانه های مردم ببرند و بمباران روانی و فیزیکی، فضای زندگی را تیره کرده است، تئاتر اگرچه از صحنه های فیزیکی محروم شده، اما در اشکال تازه، به کانون زنده ی امید تبدیل شده است. خنده هایی که در دل خانواده ها با مرور خاطرات تئاتری شکل می گیرد، اشک هایی که از سر همدلی با هنرمندان مقاوم جاری میشود و لحظاتی که مردم در اوج ناامنی، غرور ملی را در سینه احساس میکنند، همگی بخشی از همان «جهاد تبیین» و «قدرت نرم» هستند که دشمن از آن هراس دارد. تئاتر امروز ایران، بی آنکه شعار دهد، با روایت زندگی و آرزوهای مردم، ثابت می کند که این ملت زنده است، پویاست و از هیچ تهدیدی هراس ندارد.
واقعیت این است که در شرایط کنونی، هنرمندان تئاتر ایران با وجود تعطیلی سالن ها، محدودیت های اقتصادی و سختی های معیشتی، همچنان با عشق و ایمان در مسیر رسالت خود ایستاده اند. بسیاری از آنها که پیش از این نیز با نوسانات معیشتی و بی مهری های اقتصادی دست وپنجه نرم می کردند، اکنون در شرایط جنگ و تعطیلی اجباریِ شغل شان، با چالشی مضاعف روبه رو هستند. با این حال، آنها می دانند که در این برهه ی حساس، حتی نبودشان بر صحنه، خود حضوری معنادار و گویای استقامت است. تماشاگر ایرانی نیز که با اخبار سنگین روز مواجه است، با مرور نمایش ها و امید زنده ای که هنرمندان تئاتر در جان او نشانده اند، نفس تازه می کند، انرژی می گیرد و با روحیه ای سرشار از امید به زندگی روزمره بازمی گردد.
تئاتر در این روزهای دشوار، حتی در غیاب فیزیکی اش از سالن ها، نقش یک «همدم جمعی» را بازی می کند. در شرایطی که فضای مجازی مملو از اخبار آزاردهنده و جنگ روانی دشمن است و سالن های نمایش به ناچار درهای خود را بسته اند، یاد تئاتر و ضرورت حیات آن، خود به پاتوقی امن برای گفتوگو، همدلی و بازسازی نیروهای روانی جامعه تبدیل شده است. بسیاری از نمایش هایی که پیش از این شرایط روی صحنه رفته اند، یا آن دسته از تولیدات جدید که بی آنکه مستقیماً به سیاست بپردازند، با تمرکز بر مضامین امید، ایثار، خانواده و هویت ایرانی، ناخودآگاه به تقویت سرمایه ی اجتماعی و تاب آوری مردم کمک می کنند.
پیام امسال روز جهانی تئاتر، «هنر برای گفتوگو و صلح» است. اما صلح واقعی، زمانی معنا می یابد که ملتی چنان قدرتمند و امیدوار باشد که دشمن جرات تعرض به حریمش را نداشته باشد. تئاتر ایران، حتی در روزهای تعطیلی اجباری، با بازتولید فرهنگ مقاومت و امید، در تحقق همین صلح مبتنی بر عزت ملی سهیم است.
روز جهانی تئاتر بر هنرمندان غیور ایران زمین مبارک باد؛ هنرمندانی که با روشن نگه داشتن چراغ امید در دل مردم، به تمام دنیا نشان دادند که در دیاری که فرهنگش آمیزهای از عشق و ایستادگی است، توپ و تانک نمی تواند روح مردم را تسخیر کند. آنها حتی وقتی صحنه ها تعطیل است، امید را در دل تماشاگران زنده نگه می دارند تا مردم با خود زمزمه کنند: «ما می مانیم و ایران می ماند، دشمن بداند هرچه بمب و تهدید دارد، پشتکار و امید ما از هر سلاحی قویتر است.» و امروز وظیفه ی ما تنها قدردانی از هنر آنها نیست؛ حمایت از معیشتشان، پاسداشت همان سنگر امیدی است که در شب های توفانی این سرزمین را روشن نگاه داشته است.
