به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «سفیر هراز» و به نقل از «بلاغ»، طیبه ولائی| دوران ۵۳ ساله حکومت پهلوی، اگرچه با شعار مدرنسازی و نوسازی ایران عجین شده، اما روایتهای تاریخی و اسناد برجایمانده، تصویری هولناک از آن ارائه میدهند. در دوره رضاخان، تمرکز قدرت و استبداد به جایی رسید که به گفته خاطرات رجال سیاسی آن زمان، احزاب تعطیل، مطبوعات محدود و مخالفان یا به زندان افتادند یا به تبعید رفتند.
غارت زمینهای مردم و ثروت ملی به ویژه در مناطق شمالی کشور، به رویهای عادی تبدیل شده بود؛ بهگونهای که رضاخان هر قطعه زمین آباد را در مازندران، خراسان و بسیاری نقاط دیگر به نام خود مصادره میکرد . این روند در نهایت به فرار او و حمل بخشی از ثروت ملی به خارج انجامید.
در دوره محمدرضا، این استبداد شکل سازمانیافتهتری به خود گرفت. ساواک به نماد ترور و اختناق تبدیل شد و خاطرات زندانیان سیاسی از شکنجههای هولناک در دل سیاهچالهای آن حکایت دارد . در کنار سرکوب، فساد مالی دربار و اطرافیان به اوج رسید. بنیاد پهلوی بهعنوان یک امپراتوری عظیم اقتصادی، منابع کشور را میبلعید و شکاف طبقاتی را آنچنان عمیق کرد که بخش بزرگی از جامعه در فقر مطلق به سر میبردند، در حالی که خاندان سلطنتی غرق در فساد و تجمل بودند.
اما شاید دردناکترین وجه این دوران، وابستگی مطلق به خارج بود. کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ که با چراغ سبز آمریکا و انگلیس علیه دولت ملی دکتر مصدق رقم خورد، به وضوح نشان داد که این حکومت بدون حمایت خارجی توان ایستادن ندارد . اسناد منتشرشده از دولتهای خارجی، تأیید میکند که هیچ تصمیم مهمی در تهران بدون اطلاع و تأیید واشنگتن گرفته نمیشد. این ذلتپذیری در برابر غرب، به ویژه آمریکا، برای ملتی با پیشینه تاریخی کهن، بسیار گران تمام میشد و به یکی از اصلیترین دلایل انفجار انقلاب در سال ۵۷ تبدیل گشت.
نظام مقدس جمهوری اسلامی؛ عزت، استقلال و مردمسالاری دینی
پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره)، نقطه پایان این ذلتپذیری و وابستگی بود. نظام مقدس جمهوری اسلامی نه بر پایه زور سرنیزه یا حمایتهای خارجی، که با رأی بیش از ۹۸ درصدی مردم و بر اساس آرمانهای استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی بنیان نهاده شد.
اولین و مهمترین دستاورد این نظام، تبدیل وابستگی به عزت و استقلال است. برخلاف دوران پهلوی که کشور در تصمیمگیریهای کلان، نگاه به سفارتهای خارجی داشت، امروز جمهوری اسلامی ایران با اتکا به توان داخلی و رأی مردم، در برابر زورگوییهای قدرتهای جهانی، به ویژه آمریکای جنایتکار، ایستاده است. همان آمریکایی که زمانی شاه را بر مردم مسلط کرده بود، امروز در محاسبات خود درمانده و گاه با گزینه نظامی تهدید میکند.
ثمره این استقلال، پیشرفتهای خیرهکننده در عرصههای علمی و زیرساختی است. جایی که در دوره پهلوی تنها ۲۵ درصد زنان باسواد بودند و روستاها از حداقل امکانات محروم، امروز ۸۵ درصد زنان باسوادند و تعداد پزشکان زن ۱۶ برابر شده است . دسترسی به آب آشامیدنی سالم در روستاها از ۲۱ درصد به ۸۱ درصد و برقرسانی از ۷ درصد روستاها به قریب ۱۰۰ درصد افزایش یافته است . اینها نشان میدهد که جمهوری اسلامی نه تنها وابسته نیست، بلکه خدمتگزار واقعی محرومان است، برخلاف رژیم پهلوی که تمام قد در برابر خواست مردم و به ویژه طبقه مستضعف ایستاده بود.
در برابر تهدید، مقاومت؛ در برابر فتنه، بصیرت
و اما امروز؛ در روزهایی که دشمنان این مرز و بوم پس از ناامیدی از براندازی نرم، دوباره دندانهای تهدید نظامی را به ملت ایران نشان میدهند و پنتاگون برای حملهای چند هفتهای خود را آماده میکند ، باید پرسید: ملتی که روزگاری برای عزل و نصب یک نخستوزیر چشم به اراده سفارتها داشت، امروز با کدام سرمایه در برابر این تهدیدها لبخند میزند؟ پاسخ در همان نقطهای است که انقلاب ۵۷ را از حکومت پهلوی جدا کرد: اعتماد به خدا، اتکا به مردم و بیباکی در برابر استکبار.
اختشاشات اخیر دیماه نیز اگرچه با هدف ایجاد ناامیدی طراحی شده بود، اما با بصیرتافزایی ملت و تبیین دستاوردهای انقلاب، به فرصتی برای نمایش انزجار عمومی از رفتارهای آشوبگرانه و حمایت مجدد از آرمانهای نظام تبدیل شد. ملت ایران امروز به خوبی میداند که پشت هر تهدید آمریکا، چه حجمی از ناامیدی از پیشرفت و عزت ایران نهفته است.
انتخابی میان دو مسیر
مقایسه حکومت پهلوی با نظام مقدس جمهوری اسلامی، در حقیقت مقایسه دو راه کاملاً متضاد است: راه ذلت، وابستگی و شکاف طبقاتی در برابر راه عزت، استقلال و عدالت. بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی با توکل بر قدرت الهی و پشتوانه خواست مردم، در سال ۵۷ سرنوشت شوم کشور را برای همیشه دگرگون ساخت.
امروز نیز ملت ایران، با الهام از همان آرمانهای والا و رهنمودهای حکیمانه مقام معظم رهبری (مدظلهالعالی)، ثابت کرده است که تهدیدهای پوچ آمریکا نه تنها خللی در اراده پولادینش ایجاد نمیکند، بلکه عزم او را برای پاسداری از انقلاب و نظامی که خود برپا کرده است، استوارتر میسازد. فردای ایران از آنِ این ملت بیدار و مقاوم است، نه از آنِ زورگویان و وابستگان دیروز.
