یادداشتی از جانباز و رزمنده آملی به مناسبت روز جانباز

روز جانباز روز کسانی است که همانند حضرت عباس(ع) در وفاداری به ولی زمان خود پایدارند

تاریخ انتشار : دوشنبه - ۱۱ / اردیبهشت / ۱۳۹۶
Share/Save/Bookmark
چه زیبا میلاد ابوالفضل (ع) به نام روز جانباز لقب گرفت، واژه جانباز یادآور حماسه دلاورمردانی است که با لبخند خود بر زخم‌های ناشی از اصابت تیر و ترکش نام زیبای عباس (ع) را در کربلا زنده می‌کنند و در وفاداری به ولی زمان خود پایدارند.
روز جانباز روز کسانی است که همانند حضرت عباس(ع) در وفاداری به ولی زمان خود پایدارند
 

به گزارش سفیر هراز، وقتی تاریخ کشورمان را ورق می‌زنیم چهارم شعبان مصادف با ولادت حضرت ابوالفضل (ع) نوشته شده، در نگاه ما عباس(ع) تمثال وفاداری، غیرت، مردانگی، عزت و شرف است.


آقایی که به خاطر مشک آب بی‌دست نشد بلکه معرفت و بصیرتش به اووی اجازه نداد که به دستانش فکر کند؛ عباس نه تنها در میدان عمل نترسید بلکه در مقابل دشمنش سر فرود نیاورد و از هیاهوها نیز ترس به دل راه نداد.

 

حضرت ابوالفضل (ع) در مسیری که گام برداشت، ذره‌ای شک و تردید و تزلزل به دل راه نداد و بدون اعتنا به جمعیت کثیر دشمن در آن میدان نابرابر وارد شد و جانش را تقدیم اسلام کرد.


 اگر بخواهیم این یار باوفای امام حسین(ع) را در یک جمله بیان کنیم باید بگوییم، عباس آمد تا شجاعت، ایثار و برادری را به معنای واقعی در دوره‌ای که انجماد فکری بر ذهن مردمان آن روزگار سایه افکنده بود، ثابت کند.

 

و چه زیبا میلاد ابوالفضل (ع) به نام روز جانباز لقب گرفت، واژه جانباز یادآور حماسه دلاورمردانی است که با لبخند خود بر زخم‌های ناشی از اصابت تیر و ترکش نام زیبای عباس (ع) را در کربلا زنده می‌کنند.


روز جانباز روز کسانی است که همانند حضرت عباس(ع) در وفاداری به امام و ولی زمان خود پایدار ماندند.


این روز نگارنده را یاد جانباز ۷۰ درصد حاج رجب محمدزاده می‌اندازد همان جانباز عزیز و غیرتمندی که در سال ۹۵ برای همیشه آسمانی شد.


وی بعد از مجروحیت سال‌ها در خانه ماند و کمتر در مجامع عمومی ظاهر شد، چراکه می‌دانست حضورش در کوچه و خیابان عده‌ای را به دلیل وضعیت صورتش که به طور کامل به هم ریخته شده، فراری می‌دهد اما حیف همان جماعت نمی‌دانستند زیباترین صورت را حاج رحب داشت.

 

جماعتی که نمی‌دانستند او ۲۹ سال با نی غذا خورد تا یک وجب از سرزمینی که جانش برای آن فدا شد به تاراج نرود.


کمتر کسی بود از حال و روزش خبر داشته باشد اما وی از بابت جانبازی‌اش هیچ ادعایی نداشت تا آنجا که وقتی در کوچه پس کوچه‌های شهرش با تهمت اینکه جذامی است روره رو شد آن تهمت ناروا را با جان و دل خرید اما حیا به وی اجازه نداد که خود را جانباز بنامد، مانند بسیاری از جانبازان که هر روز با آنها در خیابان‌های شهریمان روبرو می‌شویم بدون آنکه بدانیم این همان مرد بزرگی است که در روزگاری نه چندان دور از عزت و استقلال کشورمان دفاع کرده است.

 

اگر چه با بی مهری‌های برخی افراد روبرو می‌شوند اما زبان به شکوایه ندارد زیرا بر این اعتقادند معامله‌ای بود که در راه خدا شکل گرفت و همان بی مهری‌ها را با جان و دل برخلاف میل باطنی خود می‌پذیرند.

 

حتی بی‌مهری‌هایی که از سوی مسئولان بنیاد شهید بر آنها جاری می‌شود و غالبا در بخش بهداشت و درمان، اشتغال و... است، همه را برای رضای خدا تحمل می‌کنند زیرا مثل برخی‌ها به دنبال گرفتن سهم و یا غنیمت خود از انقلاب نیستند همان طور که انتظار ندارند که به وی ذخیره انقلاب لقب دهند.


اما یقین دارم آیندگان قضاوت خوبی در مورد آنها می‌کنند، حیف که هیچ یک از این بزرگ مردان مرد در آن روزگار در قید حیات نیستند و تنها حماسه آنها نسل به نسل بر زبان‌ها جاری است.

 

احمد دواتگر/

 


 

 

کد مطلب: MTYwNDQ5
 
 
کیمیا سامانه