سمفونی مردگان در پروژه های ناتمام آمل

تاریخ انتشار : یکشنبه - ۱۹ / آبان / ۱۳۹۸
Share/Save/Bookmark
سهم 18 پروژه ملی از 26 پروژه در استان مازندران برای آمل نشان از موقعیت و اهمیت این شهر و نقش بسزای آن در توسعه کشور دارد؛ اما متاسفانه دست انداز های بودجه ای و قطره چکانی، پروژه ها را با انتظار طعم افتتاحیه در نا کجاآباد رها می کند.
سمفونی مردگان در پروژه های ناتمام آمل
 

به گزارش سفیر هراز، در ادبیات سیاسی، مناطق توسعه یافته را شمال می گویند، اگر سرمایه های طبیعی این خطه همیشه سبز را درنظر بگیریم باید اعتراف کنیم که سرزمین مادری مان از مناطق توسعه یافته کشور و حتی جهان محسوب می شود.

 

سرسبزی که با کوه و دریا هم آغوشی می کند و هیچ جاذبه و ثروتی را برای مردمانش دریغ نکرده است، از جذابیت های جهانگردی تا محصولاتی که طلا درو می کنند، گنجینه هایی هستند که به دست مان رسیده تا از آن نهایت استفاده را ببریم؛ اما وجود پروژه های نیمه تمام بر پیشانی استان مازندران آن را قربانی وعده های انجام نشده کرده است.

 

 صدای کلنگ هایی که زده می شود و در انتظار ربان پیر می شوند، مردمانی که شادی افتتاح یک پروژه برایشان به آینه دق تبدیل می شود، پروژه هایی که بعد از کلنگ زنی از حیض انتفاع خارج و از هر هدفی که در زمان اجرا برایشان ترسیم شده دور می مانند.

 

وجود بروکراسی های گسترده از مصوب کردن بودجه تا تزریق پول، شهر را میراث دار پروژه های ناتمام کرده است، پروژه های راکد که روزی برای رفع مشکلات به اجرا درآمده بودند خود به چالشی بزرگ تبدیل شدند و هزینه های اضافی از جهت فرسایش و نگهداری بر دوش دولت گذاشتند.

 

رد پای لنگ پروژه های به تاریخ پیوسته در آمل کم نیست، پروژه هایی که رنگ بهره برداری به خود ندیدند و همچنان مهر بی مهری بر آنها زده شده است؛ استادیوم های بی رمق، کمربندی های نا تمام، پل های زیرگذری که خاک می خورند، همه و همه وصله های ناجوری هستند که نمی گذارد شهر نفسی تازه کند.

 

آمل با بیش از 11 هزار ورزشکار باز هم باید تن زخمی استادیومی را یدک بکشد که در حال گذر به سن نوجوانی است اما هیچ رنگ  و بویی از ورزش به خود ندیده، این زخم لاعلاج اگرچه نتوانست تا به امروز کمر همت ورزشکاران را بشکند، اما توانست استعداهای بی شماری را خفه و بسیاری را از امکانات محروم کند.

 

 به گفته بسیاری از کارشناسان اگر هم روزی امثال این پروژه های سن و سال رفته رویای ربان زدنشان به حقیقت بپیوندد باز هم نمی توانند تاثیر قابل توجهی داشته باشند؛ چرا که این پروژه ها بر طبق نیاز آن زمان و سال های بعد طراحی شدند، نه دهه های بعد؛ فی المثل باز شدن طلسم سالن ورزشی امت آباد و استارت مجدد آن را شاید بتوان نوید امید بخشی برای اهالی منطقه دانست، اما باید تمام سال های سکون آن، خسارت های به وجود آمده و کم شدن کارایی آن را نیز درنظر گرفت.

 

و یا پروژه هایی مانند میدان هزارسنگر که ماه هاست در گذر زمان در حال محو شدن است و این  در حالی است که پروژه ای همین شکل در قائم شهر همزمان شروع به کار کرد و اینک بخشی از آن تکمیل شده، اما ما هنوز اندر خم یک هیچ مانده ایم.

 

بیمارستان لاریجان که در هاله اختلافات مدفون شده، عقب نشینی منطقه امام رضا(ع)، پل های زیرگذری که پیگیری نشدند، چهاربانده شدن جاده های فریدونکنار، چمستان، سرخرود که حادثه های بیشمار هم نتوانست افتتاح آن را جلو بیاندازد.

 

سهم 18 پروژه ملی از 26 پروژه در استان مازندران برای آمل نشان از موقعیت و اهمیت این شهر و نقش بسزای آن در توسعه کشور دارد؛ اما متاسفانه دست اندازهای بودجه ای و قطره چکانی، پروژه ها را با انتظار طعم افتتاحیه در نا کجاآباد رها می کند.

 

سمانه قلی پور

 


 

 

کد مطلب: MTY3MDk2
 

 
کیمیا سامانه